Zondag 17 september

Alies vraagt mij om 8 uur om op te staan. Ja zelfs ritme van Alies is aan het veranderen deze trip. Half 10 gaan we op weg.

Nog even wat getankt want we gaan behoorlijk het binnenland in, Noord Albanië.

Voor we vertrokken sprak een Belgisch echtpaar me aan over een camping richting Tirana, want zij waren met de tent en moesten een vlakke plek hebben. Zes jaar geleden hier eerder geweest. Tja, rechte wegen kent men hier niet en wegen echt fors verbeterd in vergelijking met toen.

Tja, dat klopte wel. Vandaag alleen maar bochtige wegen gehad en het vordert langzaam. Wegen zijn, boven verwachting, best goed. Zelfs de weg richting Valbony Valley die daar eindigt is bijzonder goed, heel soms hebben we deze hele rit stukje met gaten gehad, dus opletten. We zijn nu eigenlijk hemelsbreed maar 60 km van onze camping aan het meer bij Shkodër. Routeplanner zegt 184 km en reisduur 4,5 uur, eigenaar Rilindja heeft over 6 uur reistijd.

Het is rustig op de weg en als we de weg Shkodër Kukēs verlaten wordt het een Alpenlandschap: ruige stukken wisselen af met wijdse vergezichten. We zitten hier echt wel in de bergen. Mooi maar Alies ziet toch liever de heuvels van Engeland. We rijden continu langs de bergwand en krullen daardoor mee met de rondingen daarvan. En daardoor erg bochtig. 

Zo geleidelijk aan wordt ook het stuwmeer zichtbaar en de omvang ervan. Aan de ene kant strekt dat zich uit richting Kukēs en aan de andere kant richting Shkodër. 

We zouden halverwege even stoppen maar dat werd wat later en in Fierzē, waar het autoveer overmorgen vertrekt, is letterlijk niets te vinden, een gehucht waar het soms zelfs “boring” is volgens de jongen van de benzinepomp.

Dan maar naar Barjam Curri, een dorp door Hoxha opgezet volgens communistisch principe. Op centrale plein een groot hotel, sportterrein, Huis van Cultuur, lanen met bomen, een uniek uitstapje volgens boek Albanië. Tja, het is maar hoe je het brengt, maar wij vinden met moeite in een redelijk nieuw restaurant buiten de stadskern wat drinken en een hapje: kip met geroosterde groenten, best lekker.

Het laatste stuk richting hotel camping rijden we in een mooie kloof met soms veel bizar grote rotsblokken die de baan van het riviertje sperren, pas de soucy. Doet me denken aan de Dadès Kloof rit die we in Marokko hebben gemaakt. Alies vindt het maar niets, al die bochten en niet kunnen zien of er wat aankomt. Was geen leuke rit voor haar. 

Camping is iets bij een restaurant / hotel / guesthouse. Camping op grindveld naast restaurant of wat verder aan het nauwelijks stromende riviertje. We kiezen voor een plek tegen een in aanbouw zijnde toiletgebouwtje.

We gaan vanavond een hapje eten in het restaurant. Dat is niet gezellig. Alies heel triest als ik wat snibbig reageer op haar vraag waarom er bij sommige gerechten een sterretje staat. Ik zeg weet, niet vraag maar aan de ober maar op een geïrriteerde manier. Nee, geen fijne avond.

Maandag 18 september

We spreken af dat we rekening houden met elkaar, omdat het anders zonde is van de vakantie.

Vandaag meer tijd voor ontbijt. Spek, ei en bonen in tomatensaus. 1 ei niet goed meer, alles weggedaan en opnieuw begonnen.

Eind van de ochtend maken we een wandeling vanaf de camping richting Valbonē. veel keien en rotsig pad, lastig voor Alies, maar ze zet door en we komen in een gehucht met nogal wat guesthouses en veel bouwactiviteiten. Duidelijk dat toerisme aan het aantrekken is. Wij komen eigenlijk alleen maar Duitsers tegen en het best druk op de campings.

Wij drinken een espresso bij Villa Dini en raken in gesprek met een bouwondernemer die iets verder woont. Mannen op terras, die hebben gewerkt van 8 tot 10 en dan vrij tot 15.00 tot de toeristen, gasten weer terugkomen. Bij het einde van het communisme kregen mensen huis en grond waar men woonde dus heeft men geen woonkosten. En als mensen gepensioneerd zijn krijgt men wat van de overheid: niet veel maar men kan ervan leven. Nieuw bouwen is duur en dan leent men geld van de overheid.

Terug via de weg en daar wat gelezen of waterketeltje gemaakt, bevestiging hengels stond op afbreken, verstevigd mede dankzij elektrische boor die MarSab hadden afgedankt, en tweede ledlamp aangesloten in de camper.

Eind van de middag: soepje en voorafje, yoghurt met pepers, en brood. Alies is helemaal weg van citroen/ei soep.

Nog even een wandeling andere richting vanaf camping, iets makkelijker dan die van vanmorgen. Er liepen nog wat koeien op de weg en op onze eerste dag waren er wilde paarden. Best gevaarlijk.

Op veel plaatsen is een houten huisje waar men water opvangt en middels dikke slangen verspreidt over het gebied. Bij eten hier in restaurant of de espresso van vanmorgen wordt een kan water uit de bergen geserveerd en dat is veilig om te drinken.

Dinsdag 19 september

Vandaag de car-ferry over het stuwmeer. Alweer op tijd op, 8 uur. Gedouched, baard geschoren en een ontbijtje. Zelfs beetje regen gehad, maar voor we alles droog hadden staan was het alweer over. De temperatuur hier in de Albanezen Alpen is aangenaam 25 graden schat ik.

Omdat we tijd over hebben gaan we koffie drinken op plein naar communistische voorbeeld gebouwd door Hoxha. Onderweg in half uur tijd al 4 beton-vrachtwagens gespot.

We vinden nu het plein in Bajram Curri wel. En inderdaad het hotel met daarnaast een sportarena en een school. Bij de school worden de kids opgehaald door de ouders. Wel vroeg het is half 12. Als we voor de school staan komt meneer de directeur ons even begroeten. Naast de school staan 2 dames met een snoepkraam. De sportarena wordt schoongespoeld, de tribunes en de stoeltjes. Het is overigens vandaag best druk in dit plaatsje, nergens meer plaats om de auto weg te zetten. Goed dat we hier op zoek zijn gegaan naar het communistische plein.

We gaan door naar de ferry. Wat een drukte en de boot uit Koman komt net binnen volgepropt met veel toeristen, fietser en motoren en wat auto’s. Als eerste zien we de Duitser die gisteren op de camping aankwamen en vanochtend al vroeg weer vertrokken, arrogante Duitser. We aanschouwen het geheel, het leegstromen van de boot.

Al vrij snel worden wij aangewezen de boot op te rijden. Nou nee, de meneer van de boot doet dat voor ons. We komen onder het afdak te staan. Ik had de campingstoel en plu al klaar gelegd om straks lekker op dek te genieten van de tocht. 

De boot vertrek netjes op tijd en de trip doet ons sterk denken aan de fjordenferry uit Noorwegen. Bijzonder om over het stuwmeer te varen met hoge rotswanden, door diepe kloven en fjorden of omgeven door groene dicht beboste heuvels. Op onmogelijke plekken een restaurant of een huis voorzien van stroom die langs de hellingen en over het water zijn aangelegd, volgens Navionics is er geen weg in de omgeving te verkennen. Na 21/2 uur komen we aan in Koman op een druk piepklein pleintje naast de stuwdam, vol met auto’s die de uitgang van de ferry versperren en voor een tunnel waar we doorheen moeten.

Ja hoe zal de slechte weg zijn. Nou inderdaad bizar vol gaten slecht wegdek dus langzaam aan. Dit is dus zo’n Albanese weg waar we vier jaar geleden, toen we voor het eerst planden om deze richting op te gaan. Ik wist wat ons te wachten stond en het is echt langzaam aan je weg vervolgen. Maar al met al is het niet tegen gevallen.

We besluiten op de weg van Shkodër naar Tirana een camping te nemen. Het wordt grasveld bij een hotel resort: Gardenland Resort. Een vakantieoord voor waarschijnlijk vooral Albanezen met een bizar groot zwembad, restaurant e.d. 

We koken zelf want Alies mist de groenten. Ui, paprika en bonen, deels uit onze groenten bak waar groenten opvallend goed in blijven. Maar we gaan een toetje eten in het restaurant. Traditioneel toetje: geel en bruin met een topping van gele room en een carmelsaus en nog wat onderin het dessertglas.

Alies geeft de afgelopen dagen een 4, 6 en een 8. Als Meike niet ziek was geweest had gisteren een 8 min gekregen. Nou dat doet de burger goed.

Naar volgende pagina: Tirana 1