Dinsdag 26 september

Nog een ontbijtje op het bijzondere plekje aan zee in Sarandë.

Nog even tanken voor we binnenland ingaan richting Gjirokastra. Ik kan pinnen in Euro’s, doen we want dan komen we wellicht uit met geld wat we nog hebben in Leks.

Jongen bij de pomp, ik denk 30 jaar oud, vindt het leven in Albanië matig. 5 procent van de Albanezen zijn rijk, wonen in het buitenland en bouwen al die hotels hier. 10 procent werkt voor die 5% en hebben hier een goed leven. De rest, zoals hij, werkt 7 dagen van de week, geen geld voor vakantie.

De reisplanner laat ons omrijden want dat is stukken sneller dan de kortste weg. We rijden op een 2 baans nieuwe weg, breed, recht, voor het eerst een tunnel en zichtbaar uitgehakt in de bergen. De weg staat niet op de wegenkaart van Alies.

Even Gjirokastra in gereden en vanaf camping loopt fietspad richting nieuwe stad. We klimmen al snel en merken dat het rap steil wordt naar boven naar de oude stad.

We nemen de kleine camping en de eigenaar staat er met zijn auto. We betalen 1500 Lek en zijn advies met taxi naar de oude stad. We drinken wat in een bar bij de camping, restaurant is al dicht vanwege het naseizoen.

Even schoenen wisselen en met taxi naar de oude stad, niet het kasteel, voor 600 Leks. voor 4 a 5 euro had eigenaar gezegd dus niet de 10 die taxichauffeur vraagt.

We gaan met taxi en te voet terug. Nou goed dat we dat gedaan hebben want wat is het steil in de oude stad. We kopen ansichtkaarten voor het thuisfront en Kees en Ineke (zus van Peter) die ons tipte voor de Albanese Alpen en de ferry over stuwmeer.

Even een hapje eten, oa gevulde paprika’s en dan de oude stad in.

In het drukke gedeelte zijn veel toeristen en veel souvenierskraampjes. We lopen wat weg van drukte en lopen ook richting Etnografisch Museum en Skenduli House. Museum toont kostuums en van House had ik gelezen dat nog redelijk de authentieke inrichting laat zien.

Nou, Skenduli House is goed dat we dat gedaan hebben. Was aanvankelijk gesloten, maar er komt een gids met een groep Duitse toeristen. Even wachten, er is al een groep binnen. Alies wordt weer aan alle kanten lek gestoken, maar we wachten toch tot de groep naar binnen gaat en wij mee.

De kleindochter leidt groep rond en wij gaan onze eigen weg. Bijzonder huis: zie foto’s. Maar een kamer mag men alleen in met de kleindochter, dus wij wachten.

De familie was vermogend, maar in de communistische tijd raakte men alle woningen en landerijen kwijt aan de regering. En men diende heel tactisch en voorzichtig te zijn anders belandde men in gevang of werkkampen. Na 1991 kreeg familie status op papier wel terug, maar als men niet van de regerende partij is dan ook geen invloed en politieke macht.

De socialistische partij vergeeft baantjes en macht aan eigen elite, want de communistische elite is ook nu weer aan de macht. Doet me denken aan Hongarije. Kleindochter was lerares maar nu niet meer, niet van de goede partij.

We dalen verder af naar de nieuwe stad via steegjes en trappen. Tja, wat is het hier steil. Had in reisgids gelezen als je hier dronken valt, val je niet op straat maar een straat lager. Ja, dat klopt wel.

Terug naar de camper gelopen, wat gedronken, nog even langs de Aldi, bij bakker toetje gekocht en nog even langs de sloop.

Jongen, 21 jaar, werkt als monteur. Vindt dat hij een aardig leven heeft. Heeft een eigen auto en onderkomen. Werkt 6 van de 7 dagen en in het weekend met vrienden of vriendin koffie drinken en wat kletsen.

Op camping komt de eigenaar weer eens kijken of er nieuwe gasten zijn.

Hij is 35, heeft 10 jaar in het VK gewerkt en ging toen terug naar Albanië. Zie je wel vaker de kinderen van Albaniërs die naar het buitenland zijn gegaan die terug komen. Stukje grond gekocht en deze camping begonnen. Albanezen zijn harde werkers, die met 600 euro per maand een redelijk bestaan hebben en ook een auto en een huis. Een ambtenaar verdient maar 300 euro. Leven nu beter dan in communistische tijd maar het moet beter worden de komende tijd, Prijzen gaan sterk omhoog en er begint onvrede te ontstaan onder de mensen. Scholen zijn goed voor de Kids. Veel Arabieren of grijze geldcircuits uit Albanië bouwen grote hotels, ja de Albanese regering vraagt niet naar herkomst, dus vluchthaven voor zwart geld.

We koken bij de camper, rijst, gebakken aubergine, groenteprutje van de rest-groenten uit bak en kruidenkaas erdoor.

Woensdag 27 september

Alies heeft goed geslapen maar voelt zich misselijk. Diarree. Van de soep van gisteren, ik denk van wel. Of misschien wel het toetje met karamel maar dit keer zat er melk bij. We wachten even af. Toch wel regelmatig even naar toilet, voelt zich misselijk. 

Om een uur of 12 gaat het beter en besluiten we te vertrekken richting Berat.

Ondanks dat het hemelsbreed 80 km is, zegt de routeplanner dat het 160 km is. Een heel eind om via Fier en dan nog een heel stuk terug naar Durrës (nog 45 km te gaan!). 

Best mooie route, heuvellandschap met aan de ene zijde veel groen en de andere wat kaler. Soms ook zo lijkt het hele gladde oppervlakten De goede weg meandert met de rivier mee. Heel veel olijfgaarden op die heuvels. Geleidelijk wordt het dal breder. Op de vlaktes langs de rivier zijn veel landbouwveldjes, klein en kriskras. Geleidelijk aan, zo richting Fier, wordt het dal wijdser en uitgestrekte en meer grotere landbouwpercelen en veel tuinbouwkassen. Stalen boog onderling aan elkaar gelast met daaroverheen plastic gespannen.

Als we Berat inrijden ziet de eerste camping, Riverside, er bekrompen, dicht bij elkaar, uit. We gaan naar de camping waar de Belgen, die ook op de camping stonden in Gjirokastra, hebben gestaan. Lege camping, een grindveld, open. Nee, doen we niet. Alies wil wel weg naar Elbasan.

Berat is erg druk en heel toeristisch en heeft eigenlijk niet veel te bieden. De witte huizen tegen de helling, een kasteel en een museum.

Wij rijden binnendoor naar Elbasan. Licht glooiend landelijk gebied met meer landbouw. Regelmatig toch een boer die handmatig zijn landje aan het bewerken is. Ook weer veel kleine stalletjes zomaar langs de weg, waar je eigenlijk niet kunt stoppen, met wat groenten. En net als altijd steeds weer geiten en schapen op en langs de weg, ook regelmatig met een begeleider erbij. Als we Elbasan naderen is meteen zichtbaar dat dit een industriestad is. Grote fabriekscomplexen, verlaten roestig en een ongekend grote afvalberg staal. We zullen het gaan zien.

We komen tegen zessen aan op deze doorgangscamping richting het meer van Ohrid. Camping is groot terrein met loslopende kippen. bij een garagebedrijf in de tuin

Alies blijft in de auto, angstvallig het stekende deel van alles wat vliegt te vermijden en voelt zich niet lekker. Dan weer koude handen, dan weer gloeiend hoofd. Koorts 38,5

Ik ben blijkbaar 2 uur aan het koken geweest, pannenkoeken met kaas, appelen en siroop inclusief de Buttermilche.

Donderdag 28 september

Gisteren wilde Alies direct naar huis, boot verzetten. Bang voor een bacterie en de ziekenhuizen in Albanië.

Weggaan naar de camping richting Tirana, gisteren was zo’n dag dat Alies nergens aardde. Niet in Berat, was ook niet veel aan en ook niet in Elbasan.Maar vanmorgen sloeg de sfeer om: Elbasan is zo’n stad die Alies wel aanspreekt. Veel grote groenen parken met mannen die aan het domino-en zijn. Een grote markt met 2e hands spul, van stofzuigers, elektrische apparatuur, schoenen, maar lastig bijbehorend paar te vinden, kleding, klusgereedschap. In deze wijk veel kleine oudere auto’s en Albanezen die het inderdaad minder goed hebben dan wat we in Sarandë zagen.

Op schoolplein verkopen vrouwen driehoekige flappen met …. De school is uit, 11.00 uur, en moeders inclusief auto’s staan klaar om ze op te halen. Op de brede winkelstraat, is wel standaard in elke plaats: breed nieuwe bestrating, schoon, bomen, mooie winkels en veel terrassen, is het druk en terrassen zitten weer aardig vol zo 11.00 uur in de morgen.

Nog even naar de verlaten industriewijk zoeken. Bizar hoeveel gebouwen verlaten zijn en aan het verpauperen. Industrieterrein Loven in Tilburg is er niets bij. Dat alles nog uit de communistische tijd toen er nog fabrieken waren en zelfs een waar 12000 mensen werkten.

Door naar camping bij Tirana we rijden oostelijk door buitenwijken van Tirana en krijgen veel mee van het dagelijkse leven. Kopen groenten bij een klein winkeltje, man helemaal vereerd en Hollanders zijn goed. Ik krijg sigaret aangeboden en de groenten voor 250 Lek: prei, 2 aubergine, 2 uien, 2 tomaten, 2 groene pepers, 2 courgette.
Camping: een lastige weg naar boven, korte draaien, steil. Maar we redden het en vinden een super plekje voor het huis van de eigenaren met zicht op dal en Tirana en schaduw genoeg. Hier voel je ook af en toe een windje. Wij zijn content.

We dutten wat. Alies wat bouillon met zoutstokjes, ik hard broodje met kaas dat ik onderweg gekocht had.

Naar volgende pagina: Tirana 2