Zondag 14 april

Vroeg op en voor negen zijn we alweer op pad.
Els heeft nog steeds koorts maar we gaan toch verder. Harry en Els zijn van de avond overgestapt naar de ochtend met de malariapil vanwege Els haar klachten.
Vandaag nog even een ommetje door het Kruger in de hoop …… Levert jammer genoeg niets op.

Door naar Swaziland. Net buiten Kruger park rijden we richting Jeppe’s Reef. Een groene Omgeving met veel suikerriet en bananenbomen, licht glooiend. Bizar grote percelen ervan.

Bij de grens is het rustig. Het was niet zo lastig als sommigen hadden gezegd, maar de eerste controle bleek om het land te mogen verlaten. Eerst een stempel om land uit te mogen. In de rij langs de douane van Zuid Afrika en met de auto door de slagboom door naar volgende post paar honderd meter verder. Ook daar weer in de rij met alle passagiers van 2 touringcars. Beambte klopte alle gegevens in, zet een stempel. Overigens extra handeling voor auto, stempel en wat betalen. Door de slagboom en we zijn in Swaziland.

Heuvelachtig, groen, huizen staan verspreid in het landschap en zijn beter dan ik had gedacht. Ook hier veel suikerriet en bananen plantages, maar ook veel bosbouw met de typisch kaarsrechte schorsloze bomen. Vriendelijk landschap. Veel mensen die langs de weg aan het wandelen zijn, ook de nodige kerkgangers. Het is trouwens Paaszondag vandaag.

In de eerste plaats die we aandoen in Swaziland drinken we wat in een restaurant bij een busstation. Veel minibusjes en geen blanken te zien. We doen wat boodschappen in de supermarkt. Toch wel anders ingericht: hoge stelling met veel van hetzelfde en beperkte keus. Zelfs in de Checkers hier.

Op naar ons huisje net voorbij de hoofdstad Mbabane net langs de snelweg. Groot huis, sober ingericht, koloniale sfeer vindt Alies.

Maandag 15 april

Vandaag naar de hoofdstad Mbabane.
Er zou ook een markt zijn voor traditionele nijverheid. Maar ja waar is die, ik adres ingegeven op tomtom, maar Harry rijdt centrum in, richting een markt. We parkeren auto bij wat norse jongen, die vindt dat de auto omgedraaid in het vak gezet moet worden. We betalen voor 2 uur 10 randjes.
We lopen naar de hoofdstraat met de ‘Tiny’ huizen, maar veel ouds is er niet aan de straat te ontdekken, behalve de politiepost. Er blijkt verder ook nog een markt. Weer groentenmarkt en ook nog een schuur met wat traditionele kunst van Swaziland. De 10 standjes in die hal zie ik niet als een markt, waarvan de gids zegt dat je die niet mag missen.

Nog even in een modern winkelcentrum op een terras (een uitzondering in heel Zuid Afrika overigens) koffie gedronken. Eerste terras deze vakantie! Els wil liever naar huis.

Wij, Jan en Alies, besluiten naar Manzini te rijden om daar eens te kijken. Manzini is het economische centrum van Swaziland. Hier is het drukker en gezelliger. Maar we gaan toch eerst naar de universiteit die hier volgens de tomtom nog geen 10 km vandaag is.

En inderdaad is daar de universiteit. De wijk eromheen is township-achtig. Door gewoon binnen te rijden mogen wij als witte gewoon door zonder controle of vragen. Geen al te groot complex wel 3000 studenten die met een beurs van de overheid, bij goede resultaten op de highschool, hier studeren. Er zijn aan het einde van het terrein veel schamele woonunits voor of jongens of meiden. Iedereen ziet er opvallend net en goed gekleed uit. In de leslokalen en collegezalen wordt lesgegeven. De docent (e) houdt zijn verhaal en de studenten zitten dat in schriften te noteren. Geen laptop of zo terwijl in dit land iedereen toch een mobiel ( liefst met oortjes in) heeft. In de kapel houdt een dominee een gloeiend betoog en studenten lopen in en uit.

We gaan weer even naar Manzini. Druk, veel kramen. Waar moeten al die groenten, die allemaal in plastic zakjes met 5, 6 of 10 stuks verpakt zijn, heen. Busstation is enorm druk dit keer, ook met grote touringcar bussen. We gaan even naar de Checkers, maar deze is niet vergelijkbaar met die in Hazyview. Hier meer Aldi-achtig inrichtingen met veel van hetzelfde in hoge stellingen. Wat ook steeds opvalt zowel hier als in Zuid Afrika zijn de grootverpakkingen of het nu om rijst (25 kg) zeep, ketchup of wat dan ook gaat.

Nee hier geen boodschappen. We gaan weer terug naar Mbabane, de hoofdstad. Even op zoek naar de markt van de reisgids. Vinden wel bord maar geen markt. We zoeken de Spar, duurt even, maar dan is dit weer een supermarkt met erg uitgebreid assortiment, zelf warme maaltijden. We kopen kaasje, vlees voor de braai, wijn en andere dagelijkse boodschappen.

De huisbaas komt nog even langs en hij is niet zo blij met hoe alles gaat in het land. De koning en zijn clan verdelen alle baantjes en het geld. Hij vraagt zich af of er nog wel een baan zal zijn voor zijn kinderen. Er is veel armoede en werkeloosheid in het land.

Dinsdag 16 april

Els nog steeds niet koortsvrij. Maar we gaan toch verder geeft Els aan. Swaziland heeft een mooi landschap. Eerst heuvelachtig met aanvankelijk niet veel landbouw en lage struiken. Nog steeds veel huizen zo her en der gespreid in het landschap, het lijkt alsof men niet naast elkaar wil wonen. Geleidelijk aan wordt het vlakker en veel landbouw: suikerriet en nog eens suikerriet met af en toe een bananenplantage. Oneindig ver en lang. Over het algemeen een groen landschap. Ook steeds minder bewoning tot een verlaten landschap. De wegen zijn hier prima, geen potholes.
Dan ineens in verlaten landschap een verlaten nedezetting met orginele primitieve rondavels. Kleine kinderen komen geld vragen als we stoppen voor een foto.

Tussendoor nog een koffiestop in een resort-achtig restaurant, de eerste sinds uren, langs de weg, even voor de grens.

De grenspassage gaat eigenlijk heel snel, maar eerst moeten we stempels halen om land te mogen verlaten, door de grens en dan weer dezelfde procedure om Zuid Afrika weer in te mogen. Het is steeds de auto parkeren, een groot gebouw in voor paspoortcontrole en dan verder.

Naar Volgnde Pagina: Sint Lucia