Donderdag 21 september

Ontbijt op terras van hotel. Het was warm vannacht, beiden slecht geslapen.

Voor we naar de kust gaan nog even door de chique wijk van Tirana rijden. Bij de bakker lekkere kaas en spinazie rollen en traditionele toetje voor Alies en ik een schuimgebakje. 

Ongekende drukte op de vele terrassen om half 10 in de ochtend. Niet alleen mannen zoals we tot nu toe gewend zijn, maar jong oud man vrouw. Ook de betere winkels zie je hier. Zoiets hebben we nooit eerder gezien zoals nu hier in Tirana. 

We rijden via Durrës naar de kust zuidwaarts. Veel snelwegen met 4 baans. Onderweg even door Fier rijden ipv erom heen. De eerste stad waar in het centrum geen auto’s toegelaten worden, modern opgezet en ook hier brede lanen / boulevards. Opvallend de vele frisse verschillende kleuren van de huizen. Onderweg een uitgestrekte vlakte langs de kust waar zout gewonnen wordt.

Door centrum Vlorë voor we naar de landtong gaan. Wat een drukte ook hier weer in de binnenstad, het is stapvoets rijden. Geen lolletje als je hier even een boodschap moet doen in de stad. Hoe lang houdt men dat in Albanië nog vol? Albanezen rijden rustig, wel voorrang nemen maar rustig en geen getoeter of boze blikken.

De camping is in een redelijk open bos aan de rand van de landtong. Zachte Zeeland ondergrond. Redelijk rustig als we aankomen. We zoeken een plekje aan de rand zodat als het waait, we wat verfrissing voelen. Het is weer 32-33 graden. Even een paar regendruppels en de temperatuur daalt even naar 25. Op de camping die snel volstroomt, wordt elke avond de barbecue met hout aangemaakt en kun je vlees en groenten kopen aan de bar. Overigens een duitse yuppen camping met kleine kinderen en honden die los mogen lopen.

Even lekker relaxen bij de camper, wat lezen.

Half vijf gaan we een stukje fietsen, verder de landtong op richting een oud klooster op een eilandje. Monniken zijn er niet meer en in Hoxha tijd was het een gevangenis. Verder nog even langs een strandtent: zooitje, rommelig en geen badgasten meer en onder de rook van een olieraffinaderij en olieopslagtanks.

Toch weer muggen niet veel maar voldoende om Alies de bus in te jagen. We eten spaghetti en een salade van ui, tomaat en maïs uit de groentebak.

Vrijdag 22 september

Vandaag warmste dag tot nu toe zeker 33 graden, Alies heeft slecht geslapen door de hitte en krijsend kind op de camping.

We tutteren wat aan bij de camper, ik maak elektrische vliegenvanger, draadjes zijn los en met wat creativiteit draden vastmaken om pootje van een andere component in het zelfde circuit en vastplakken met secondegel.

We gaan fietsen naar Vlorë. Onderweg even naar een strandtent waar we wat gedronken hebben. Door naar stad via groenteboer, kantoorboekhandel ( nee geen ansichtkaarten) winkelstraat naar haven. Geen schepen gezien maar wel strandtenten met eigenlijk geen bezoekers. Seizoen is duidelijk, voorbij. Ergens reclame 26 augustus feest afsluiting seizoen.

We fietsen wat door Vlorë, goed dat die meegenomen zijn. Tja, afwisselend ruime chique winkelstraat maar parallel daaraan woonblokken, rommelige omgeving. Geen bijzondere stad verder.

We gaan op zoek naar het etnografische museum en nemen een terrasje. Yuppen publiek weer.

Wat zijn er toch veel restaurants in dit land, op de terugweg bijvoorbeeld, een afgelegen weg en dan zeker 5 restaurants. Een statussymbool voor de rijken! Toppunt: een groot hotel, bar, restaurant naast overblijfselen uit de Hoxha tijd, hoe bedenk je het.

Museum is moeilijk te vinden en eindelijk vinden we het met de bewaker ervan. Nee tot 15.00 uur, morgen weer. Nee, hij is niet bereid museum, ook niet op aandringen van iemand waarmee hij stond te praten, even te openen.

Dan maar terug naar huis.

Alies snijdt groenten voor chinese bami, we douchen, even een lekkere koude douche. En we zitten lang buiten en dit keer met Vietnamese doek en date, is er geen ongewenst bezoek en we kijken wat programma’s tot een uur of 10.

Vannacht naar bed met alle deuren open voorzien van horrengaas en ventilator van Erik aan. Morgen zou weer omslaan.

Zaterdag 23 september

Vandaag richting zuiden, de kust van Albanië zuidelijk van Vlorë. Ook wel de Albanese riviera genoemd. 

Voor we weg gaan spuit ik stof van de fietsen, zonnecellen en de auto. Vergeten dat ik de ramen had opengezet, dus nat bij de voorstoelen en de schakelaars voor de raambediening. Nu blijft raam Alies schoksgewijs naar beneden gaan. Kan niet vinden welke zekering daarvan is. Mercedes dealer 4 km buiten de stad. Wordt al iets minder dus op goed geluk rijden we verder. Na een tijdje ineens raam bestuurder die gek doet. Gaat nu automatisch schoksgewijs open en tuimelschakelaar ‘breekt’ af. Resultaat nu moeilijk te bedienen.

Mooie rit door heuvel cq bergachtig gebied, een kustweg met rechts de zee en links groene onbewoonde heuvels of steile bergen. Regelmatig stijgen of dalen 10%. Ook zien we veel fietsers op de route en zelfs een bezemwagen inclusief reserve fietsen erachter aan. Regelmatig aan de kustlijn een strook waar wat stranden zijn met de nodige bebouwing tot zelfs een bungalowparken.

Rit minder stressvol voor Alies of ze begint er aan te wennen. Of zoals alies denkt: een bredere weg en de goede kant van de berg waardoor ik beter de bochten over zie voor tegenliggend verkeer. Ja Alies blijft behoefte houden aan controle en dat is hier met zo een bochtige wegen lastig.

Bewust voor Himare gekozen om de hele kustweg op te splitsen. Over 80 km doen we volgens reisplanner ruim anderhalf uur en in de avond zelfs 2 uur. Ik moet zeggen de reisplanners geven de reistijd perfect aan. 

Rotsen beginnen hier rood te worden met wel erg spitsige bovenkant.

We hadden een camping uitgezocht aan zee. Nou, foto’s zagen er goed uit maar de camping zeker niet, wat een kleine plaatsjes en geheel ingeklemd tussen inderdaad wat groen en schaduw. Maar zo dicht naast en tov elkaar is bizar. Ik besluit even met de fiets iets verder te kijken want wist dat daar ook een camping was. Inderdaad, open veldje tov zee geen schaduw. Blijkt daarnaast bij de buren het ideale plekje te zijn onder de schaduw van een olijfboom. Doen we, geen probleem op andere camping dat ik weer weg ga.

Achteraf blijken er muggen te zitten en wordt Alies weer lek gestoken. Was open plek met wat zeewind beter geweest? Later zien we een veld aan zee waar campers vrij kunnen staan en er staan er al een aantal. Tja was nog beter geweest.

Hirarë ligt om de hoek, dit is een strandje eerder aan de kust. Nou hier staan een paar luxe hotels Resorts. 230 euro per nacht voor kamer inclusief zwembad fitness een bank aan strand e.d. en zo zijn er hier een paar meer. Met tussendoor lege percelen met soms wat bomen of helemaal niets, waar de lokale eigenaar iets start van een camping met een wc en douche.

Het is behoorlijk warm, onderweg 33, wat hoger, 24 en hier aan de kust zo’n 28, dus een ligstoel om even te zwemmen en wat lezen. We zwemmen maar ik had gelezen dat je beter kon zorgen geen water in te nemen vanwege riolen in Himare die op zee uitkomen. Al 2e keer dat Alies zwempak aan heeft en ook zwemt.

Wij gaan even kijken wat er aan eethuisjes is. Oeps lekke band. Alies gaat verder kijken en ik band maken. Zit inderdaad een heel puntig scherp iets wat lek veroorzaakt heeft. Te klein om met tang te verwijderen en dan is het zelfs weg. Goed buitenband bekeken maar nee niets meer te vinden. Band gemaakt maar blijkt na eten toch weer plat. Volgende dag weer open gemaakt zit het scherpe stuk elders en weer een gat. Al met al is band nu wel gemaakt.

Best druk op dit stukje van 1 km, veel toeristen maar in de eettentjes s’avonds ook veel Albanezen. Wij gaan ook uit eten, tzatziki met brood en moussaka, want pizza in het naseizoen serveren ze niet meer. De rest van het brood mee naar huis voor ontbijt morgen.

Zondag 24 september

Vannacht een langdurig onweer. Onophoudelijk blijft het een uur vreselijk weerlichten en donderen. Eerst ver weg en dan steeds dichterbij maar kust waar wij staan blijft beperkt tot een harde knal en wat regen.

Alies weer last van beesten die steken. Dus na mijn gelukte bandreparatie gaan we aan de kustlijnen staan voor ons ontbijt. Ontbijt is koffie en brood voor Jan en wisselend witte snee of niets voor Alies. Sinds gisteren maak ik kleine tosti’s voor Allies

We rijden naar het zuidelijkste puntje van Albanië: Sarandë. De kustweg verder af. 53 km en daar staat 1,5 uur voor. Een mooi rit minder bochtig dan naar de Albanese Alpen en een wat bredere weg. Mooi berglandschap, veel groen en afwisselend heuvelachtig tot ruige bergen. Zo nu en dan ineens weer een inham waar het dan vlak genoeg is om te bebouwen inclusief strandtenten. Het aantal inhammen waar dat is, is niet echt veel tussen Himarë en Sarandë. Zelfs voor deze hele best ruige kust geldt dat.

Ja Sarandë hangt als het ware aan de bergrand tot aan zeeniveau. Echter vol heel vol met hotels en appartementencomplexen. Scheveningen of welke Hollandse kustplaats kan er niet aan tippen. Hier zelfs meer dan het tienvoudige. Strandjes zijn er eigenlijk nauwelijks. Men creëert van alles om toch maar gasten te kunnen trekken met de belofte van te kunnen zwemmen. Wat moeten al die gasten hier! Er is niet veel te doen, hangen op kamer of appartement of naar café cq restaurant. Geen mediterrane sfeer, maar drukke weg.

Wij staan nog niet zo gek op onze camping, een uitzonderlijke plek. Steeds weer een verrassing waar we komen en hoe het eruit ziet. Dit keer voor 20 euro of 2500 Lek. Niet gekozen voor de luxere plaats van 25 met uitzicht op ligstoelen en de bar. 
We hebben er aan de zijkant een houten veranda bij, waar we tafel en stoelen zetten met een lekker windje in het gezicht. Het is wat bewolkt want als zon erbij komt toch weer wat warmer, maar we hebben nu max 26 graden. 

We fietsen naar de stad, een slingerende hoofdweg met links en rechts, alleen maar hotels of appartementen en weer veel restaurants. Richting Museum of Traditions. Ook nu lukt het weer niet, gesloten. Onderweg nog gezocht naar fietsenmaker voor reparatieplakkers want die raken op. Bij de motorhandelaar wat plakkers gekregen en die mochten we niet afrekenen.

Naar het stadscentrum gefietst, wij zijn nu, alweer, zowat de enige fietser in de stad. Een kleine jachthaven en veel rondvaartboten voor tochtjes op zee. Iets verder de terminal naar Korfoe, Griekenland want dat is hier hemelsbreed een paar km vandaan. We zoeken een plekje voor Tzatziki en een drankje. Via de supermarkt terug naar camper. 

Wat gelezen en gekookt op terras. Even toch weer wat last van muggen, maar niet al te veel.

Dit keer achterklep en schuifdeur weer dicht en Alies vraagt om de AH-doek er maar bij te leggen. Standaard: Alies naar bed en ik werk aan verslag.

Maandag 25 september

Wij blijven nog een dagje hier aan zee in Sarandë. Ontbijtje op houten vlonder en ik lees mijn boek uit: de Vervloeking van Stephan King en Alies leest dingen terug uit reisgids. Zegt nu meer omdat je weet waar het over gaat. We zitten lekker uit de zon in een windje van zee.

Om 3 uur pakken we de fiets richting Ksamil zuidelijk van Sarandë. 9 km fietsen. Tocht langs de helling met aan de overzijde het berglandschap en een groot meer met veel mosselbanken. Als we na best veel klimmen in de stad komen zie ik al meteen een bakker voor iets bij de koffie vanavond. Even langs het strand. Ziet er al een stuk vriendelijker uit dan Sarandë. Meer strand, veel jeugd in de baai waar we even langs fietsen inclusief massagetafel. We drinken een espresso met een stukje pizza, kopen wat voor vanavond en in de BIGsuper kopen we tzatziki voor vanavond bij de soep die Alies gaat maken.

We koken en eten weer op terras.

Wat regendruppels waardoor we ruimen en de bus in gaan. We hadden alvast voortent uitgezet want er werd regen voorspeld en dat zou onhandig zijn als we net zitten te koken of te eten. 

Naar volgende pagina: Ghirokastër, Berat en Elbasan